Selecteer een pagina

Wat kan er allemaal in 12 uur gebeuren. Het begon met super hafte pijn in mijn linkerzijde zo erg mijn dat ik gisteren naar de spoedarts moest.

Daar kwam ik met super veel pijn.
Deze pijn moest in omschrijven, waar het vandaag kwam hoe het kwam.
Dit zijn zo veel woorden die je moet benoemen wat ik voel, “zo moeilijk

De arts wees mij door naar de spoed ik moest meteen opgenomen worden.
ik besefte niet in welke situatie ik was dit besef komt pas veel later bij mij binnen is dit een oorzaak door mij tos ik heb het gevoel van wel.

Bij de eerst hulp waar ik naar toe was gebracht moest ik weer het zelfde verhaal uitleggen hoe het was gebeurd, waar de pijn was en Hoelang de pijn al was. “ het eerst verhaal kan ik goed vertellen om dit verhaal te verhalen kost mij heel veel inspanning en daar daast kan ik heel laat weer de zelfde woorden vinden om het zo te kunnen vertellen”

Met de woorden die ik in mijn hoofd kon vinden ging ik weer het zelfde verhaal vertellen, hier zij ik wel dat ik door mijn TOS het heel moeilijk vond om de zelfde woorden te kunnen gebruiken.
Dit vind de Artis heel fijn om van mij te horen dat ik daar moeite mee hebt. “ open zijn over waar je tegen aan loopt breng je verder dan als je dat niet doet” wees eerlijk en oprecht en jij komt het verst”

Hier gingen ze bloed 🩸 prikken 💉 om er zo achter te komen waar de pijn vandaan komt.

De arts had wel een vermoeden wat het misschien was? Ze ging het eerst uitleggen omdat woorden maar ik snapt er weinig van. Toen ging ze er een tekening van maken dit vond ik zo fijn en snapte meteen waarom ze dat dacht wat het was.

Voor de zekerheid moest er een ego gemaakt worden om zo de vermoedens compleet te maken.

Hier moest ik weer het zelfde verhaal vertellen, ik merkte dat ik niet meer goed uit mijn woorden kwam en niet goed kon vinden. Ik had geluk 🍀 dat er een arts in opleiding met mij mee was hij kon mij aan vullen met de woorden die er ontbreekte. Hier was ik super blij mee dat ik nog iemand bij bij me had die het met mij mee kon uitleggen.
Naar de ego wisten ze het zeker
Ik moest geopereerd worden.
Dit zij de arts waar ik was bij de ego ze legde uit wat er was en waarom ik geopereerd moest worden, maar in mijn hoofd was het dood stil, ik wist niet wat het woord betekende opereren betekende voor mij.

De Arts in opleiding weer terug naar mijn kamer, mijn hoofd was leeg en wist niet wat er met mij ging gebeuren, ik was al super moe omdat ik bijna niet het geslapen en alle deze nieuw indrukken kost mij super veel energie dus ik kon het even niet meer goed aan moest me er bij neer leggen en als ik nog vragen had mog ik dat wel gewoon stellen.

Ik was zo blij dat er een tijd van bijna 2 uur tussen zat voor dat ik geopereerd moest worden. Deze tijd beruikte ik om bij te slapen 😴 leuke spelletjes te doen samen met mij vriend. Zo ging de tijd snel 💨 voor bij.

Ik ben een persoon die heel nieuwsgierig is ik wil als weten.
– Wat een operatie is?
– wat we gaan doen
– wie allemaal naar je toe komen” 100 namen van beroepen waar ik nog nooit eerst wist dat ze bestonden
– wat ze bij je gaan doen.
– waarom hier een brand stekken hangt.
Ik kon als vragen, daar was ik zo blij mee dat het mapje 📂in mijn hoofd onder de naam operatie gevuld werd. Dit kan in mijn hoofd op geslagen worden kast ziekenhuis.🗄

Zo werkt dat in mijn hoofd.
En daarom wil ik altijd van uit zo graag weten wat er gebeurt dan kan ik het jullie veel beter uitleggen hoe een situatie vanuit mijn kant gebeurt.

Ik lag op de operatiekamer kreeg allemaal mensen om me heen die allemaal iets doen.
Ze gingen vragen wat ik leuk vind om over te praten en ik zij ik was naar Spanje gegaan met veel trots daar de arts zij heb je dat lekker Burgerpaleis gezien! En hier kon ik geen antwoord meer geven. Dit was ook het laast wat ik weet. Ik ging lekker slapen en kun ging die pijn uit mijn lichaam halen.
Dat was het enige wat ik echt heel graag.

Naar een par uurtje heel geslapen waar ik niet meer weet waar ik over gedroomd had. Kwam ik in een kamer waar andere mensen waren en heel lief tegen me weten met gaat het voel je iets. En ik kon niet niks zeggen omdat ik eerst wakker moest worden om dan die grote aan knop om te draaien om zo die op aan te zetten en dan kan ik iets zeggen. Eerst woorden zij ah ja 👍🏻 en naar met mijn hand al veel te kunnen zeggen kan ik einderlijk uit mijn woorden komen. Dit duurt altijd even bij mij.
Ik kreeg een perenijsje en mag weer terug maar mijn vriend die met heel veel spanning op mij aan het wachten was.

Bij me kamer aan gekomen zij de arts hoe de Operatie was gegaan dat ging mijn vriend weer door geven aan mijn ouders en ik mog nog de zelfde dag naar huis.
Moet veel uitrusten en de komen dagen rust aan doen.
Ik hoop dat een goede uitleg is hoe zo een dag voor bij gaat en hoe het in mijn hoofd er aan toe gaat. Nieuwen ervaringen.
Geschreven door Mariëlle Vermeulen.