Selecteer een pagina
Ik hoorde mensen nog zeggen in mijn gedachten, Wat is er veel keus?

In onze leven op dit moment is de keuzen die we hebben ontelbaar, maar hoe komt dat?
Mijn blog begint bij de tweede wereldoorlog toen mijn oma nog een kind was, dit verhaal vertelde mijn oma wel is tegen mij en ook alle andere oudere waar ik wel eens een praatje mee gemaakt hebt. In de oorlog thuis leefde mijn oma vooral in Duitsland haar moeder kwam uit Duitsland.
Mijn opa woonde toen gewoon in Nederland hij leeft nog steeds maar wat hij heeft mee gemaakt in de oorlog was niet leuk hij zat in het leger hij vecht voor ons vrijheid. Ik kom zelf uit Abcoude en toen ik stage ging lopen in het bejaarde tehuis ontmoet ik daar veel ouderen die vroeger in Abcoude woonde in de oorlog tijd, ze waren wel dementeren maar over de oorlog wisten ze nog als de dag van gisteren. Ik had veel vragen over wat er in deze tijd was gebeurt deze mensen wilde dit graag aan mij vertellen. Ze zijden dat Abcoude een rijk drop was, dat kwam omdat ze veel boeren land hadden waar ze eten verbouwde. In de grote steden bijvoorbeeld Amsterdam was er veel armoede. Dat kwam dat alle eten van het land naar de grote steden moest gebracht worden. Door dat andere mensen dit gingen doen welde ze ook geld er mee verdienen, en dat was het zeker. De arme werden arme en de rijken werden rijker.

Maar hoe heftig dit ook was daar gaat deze blog niet over hoe erg het ook was.
Na dat de oorlog voorbij was waren we wel en vrijland maar stonden er geen huizen en er was helemaal niks. Nederland moest opnieuw opgebouwd worden. Ons opa’s en oma’s moesten met elkaar Nederland op nieuw opbouwen. Er kwamen: wegen huizen regels spullen geld waar je mee kon betalen. Mijn opa en oma kregen kinderen. Ze geloofde in God en gingen elke zondag naar de kerk. Mijn opa zorgde voor het geld mijn oma voor het eten, en de kinderen. In deze tijd had je weinig keus. Je doet wat er gezegd werd en wanner je dat niet doet dan voelde je dat ook. Zo was het leven in deze tijd.

Toen mijn ouders geen kinderen mee waarden gingen ze ook aan het werk ze pakt als over waar ons opa en oma’s niet aantoe waren gekomen. Huizen moesten nog steeds gebouwd worden. De wegen werden steeds beter, ze wilde ook dat hun kinderen steeds slimmere moesten worden. Het leven werd belangrijker. De opvoeding wat mijn ouders hadden gehad wilde ze niet door geven. En wilde het anders doen. Meer vrijheid, Dit beterde dat er meer mocht. Dat betekende dat er meer mogelijk is. Dat betekend ook dat er meer keus is. Die je moest maken. Wat je wel wilde of niet wilde, Wat je wel leuk vind of niet leuk vind. Hier begon de keuzes die we moesten maken om ons leven leuker te gaan maken. Maar dit betekende ook voor hun kinderen dat je ook veel keus is. Of zoveel keus dat je het leven niet meer overzichtelijk ziet.

Maar wat zijn de kansen dan nog om Nederland naar 74 jaar nog beter te maken?

Wat ons opa’s en oma’s hebben gedaan zijn we nog elkaar dag dankbaar voor zijn.
Maar de als om ons heen wordt steeds meer waarden wat wij met ze alle voor zorgen.
Dat betekend dat je nu niet meer makkelijk aan een huis kan komen met één vast inkomen. Je moet hard werken met ze tweetjes om je huis te kunnen betalen. De leuke dingen die je wilt doen in je leven kost veel geld. De scholen die we moet ze alle hebben ontwikkeld hebben we eizen geven waardoor we nu Hoogen cijfers moet behalen. De kinderen leren al snel wat geld in houd maar ook dat je daar door ruzie kan krijgen. Kinderen spelen niet meer buiten. We hebben het leven alleen maar moeilijke gemaakt. Wanner je wilt genieten van je leven moet je daar eerst voor werken.

Kiezen wat we ons zelf hebben aangeleerd.
In het leven leren we veel maar de keuzes die we maken perpaal ook ons leven wat we willen leven.

Een les wat ik jullie wil mee geven is:
Je heb maar één leven, dus geniet van elke dag.

Geschreven door Mariëlle Vermeulen.
Wat ik hier heb geschreven komt van uit mijn gedachten hoe mijn kijk is naar de wereld. 

—————————————————————————————————————————————————————————————-

door mijn Ik ben blij dat ik deze blogs kan schrijven met mijn dicht nou ze zware dyslexie dus in deze blogs kunnen taalfouten in zitten ik kan ze zelf niet zien of verbeteren het gaat vooral om de boodschap ‘t wat er instaat en wat jij d’r uit kan halen dus let alsjeblieft niet op de taalfouten maar wat je er uit kan halen groetjes Marielle PS ik ben blij als je me accepteert zoals ik ben.